شاید فکر میکنید؛ اه... من چه افسرده و ناامیدم... چقدر نیمه های خالی لیوان را میبینم... چقدر از تلخی بزرگ شدن مینویسم... از نفرتهایم... از غم ها و تراژدی های زندگی... از بدبختیهای دنیا... خب پس انتظار دارید از چه بنویسم؟ معلوم است نوشتههایم تلخ است! با خلوص ۹۹٪ . هیچوقت انتظار نداشته باشید

احتمالا از یک جایی به بعد باید کنترل را کنار گذاشت. تکیه داد و زنجیرهی تحقق اگر و آنگاهها را تماشا کرد، و گذاشت اتفاقها خودشان بیفتند. من اینطور نیستم. از یک جایی به بعد دیوانهتر میشوم. کنترل را پرت میکنم به طرف کائنات و فریاد میزنم: ”یا الان... یا هیچوقت!“ سپس هیچ واکنشی دریافت نمیکنم.